गिधाड

माझा तुझ्याशीच काय

स्वतःशी पण दुरावा

जाता  येता भांडण

अबोला रुसवा

गर्भातून निघालेल्या आगीने

समुद्र ढवळून निघावा, तसा दिवस .

स्वतःच्या नखांचे व्रण

चाटत बसलेली रात्र .

काळ्या कभिन्न आसुरी विचारांचा डोंब,

विवेकाची धूळ उडवत

चौखूर  उधळलेले पिसाट मन

रक्ताळलेल्या जखमा चाटत,
भूतकाळाचं सडलेलं मांस

चिवडत बसलेलं गिधाड.

मीच मला ओळखू येत नाही आताशा

तर तुझी गोष्टच सोड

भीती वाटते आहे मला माझीच

अंधाऱ्या कोपर्यातल्या भूताने

कब्जा तर नाहीना केला?